4857 Sayılı İş Kanunu, Türkiye'deki işverenler ile iş sözleşmesine dayalı olarak çalışan işçilerin çalışma şartları, çalışma ortamına ilişkin hak ve sorumluluklarını düzenleyen temel mevzuattır. 22 Mayıs 2003 tarihinde kabul edilen ve 10 Haziran 2003 tarihli 25134 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren bu kanun, iş hukuku alanında önemli bir referans noktasıdır.
Kanun, iş sözleşmesinin türleri (belirli ve belirsiz süreli), iş kazası ve meslek hastalıkları gibi konuları kapsar. Örneğin, geçici işçilerin iş kazası ve meslek hastalıklarını ilgili mercilere bildirme yükümlülüğü bu kanun kapsamında yer alır. Ayrıca, belirli süreli iş sözleşmesiyle çalışan işçilerin, haklı bir neden olmadıkça, salt sözleşme süresi nedeniyle emsal işçilere göre farklı muameleye tabi tutulamayacağını belirtir.
4857 Sayılı İş Kanunu'na ilişkin güncel metinlere, değişiklikleriyle birlikte Mevzuat Bilgi Sistemi üzerinden ulaşılabilir. Bu sistemde, kanunlar bölümünden arama yapılarak en güncel halleri görüntülenebilir. Lexpera gibi platformlar ise kanunun konsolide metnini, gerekçesini, ilgili yargı kararlarını, yönetmelikleri ve diğer ikincil mevzuatı sunarak daha kapsamlı bir erişim imkanı sağlar.
Bu kanun, işyerlerinde toplu iş sözleşmesi, personel kanunları veya ilgili diğer mevzuat hükümlerine göre belirlenen malî haklar ve sosyal yardımlardan yararlanma prensiplerini de dolaylı olarak etkiler. Bu nedenle, iş dünyasında faaliyet gösteren tüm paydaşlar için anlaşılması ve uyulması gereken birincil düzenlemedir.