5411 sayılı Bankacılık Kanunu, Türkiye'nin finansal piyasalarında güven ve istikrarı sağlamak, kredi sisteminin etkin bir şekilde çalışmasını temin etmek ve tasarruf sahiplerinin hak ve menfaatlerini korumak amacıyla yürürlüğe konulmuş temel bir mevzuattır. 19 Ekim 2005 tarihinde Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından kabul edilerek yayımlanan bu Kanun, finansal sistemin düzenlenmesi ve denetlenmesi açısından kritik bir rol üstlenmektedir.
Kanunun temel amacı, finansal piyasalarda olası riskleri minimize ederek genel ekonomik istikrarı güçlendirmektir. Bu doğrultuda, bankacılık faaliyetlerine ilişkin usul ve esasları belirleyerek kredi sisteminin sağlıklı işlemesine zemin hazırlar. Tasarruf sahiplerinin yatırımlarının güvende olmasını sağlamak da Kanunun öncelikli hedefleri arasında yer almaktadır.
5411 sayılı Bankacılık Kanunu, Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu'nun (BDDK) teşkilat yapısını, işleyişini, yönetimini, görev, yetki ve sorumluluklarını belirleyen yönetmeliklere de hukuki dayanak oluşturmaktadır. Bu kapsamda, BDDK'nın finansal piyasaları denetleme ve düzenleme yetkileri Kanun tarafından çerçevelenmektedir.
Kanun, özel kanunlarla kurulmuş bankalar hakkında da, kendi mevzuatlarında yer alan hükümler saklı kalmak kaydıyla uygulanır. Kanunda hüküm bulunmayan hallerde ise genel hükümler tatbik olunur. Bu durum, Kanunun hem özel hem de genel çerçevede bir düzenleyici etkiye sahip olduğunu göstermektedir.
5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun güncel metnine, tüm değişiklikleri içeren konsolide haline ve gerekçesine, ilgili yargı kararlarına, yönetmeliklere, makalelere ve diğer ikincil mevzuata Lexpera gibi platformlardan ulaşılabilmektedir. Mevzuat Bilgi Sistemi üzerinden de Kanunlar bölümünden arama yapılarak güncel metinlere erişim mümkündür. Kanun metninde yer alan maddeler, finansal sistemin işleyişine dair detaylı düzenlemeler içermektedir. Ayrıca, Kanun'un bazı maddelerinin yürürlük tarihlerine ilişkin değişiklikler de mevzuatta yer almaktadır.